Պիքսարտում դասընթացի էի ու ուշանում էի ու մինչև շենք մտնելը անընդհատ մտածում էի՝ մենակ Դավիթն ու Քրիստը ծխելու դուրս էկած չլինեն, մենակ էրեխեքիցս ինչ-որ մեկին չտեսնեմ, որովհետև հինգշաբթի էր, իսկ հինգշաբթի օրը իմ էրեխեքի օրն էր։ Որովհետև ես ուշանում էի ու շտապում էի ու չէի ուզում իրենց տեսնել զուտ ոտի վրա, ձեռի հետ։
Դասընթացը ավելի շուտ վերջացավ քան պետք էր, որովհետև բոլորը հոգնած ու անջատված էին, իսկ Գերասիմի ձայնը՝ քնացնող։ Ու ես ուրախացել էի, որովհետև համարյա մի ժամ ժամանակ ունեի Թումոյում թափառելու համար։
Անվտանգության աշխատողը, էն մեկը, որին ես տենց էլ չսիրեցի, ասեց, թե անձնական նպատակներով հանդիպումներ չեն թույլատրվում։ Իսկ ես ոչ ժամանակ ունեի, ոչ էլ հավես բացատրելու համար, որ հա, կարող ա, գուցե, հավանաբար իմ հանդիպումը անձնական ա, բայց էդ հանդիպումը հենց Թումոյի հետ ա, ոչ թե կոլեգաներիցս, ուսանողներիցս կամ ուրիշ ինչ-որ մեկի հետ։ Մանավանդ որ Թումոյի մասին մեր պատկերացումները ակնհայտորեն չէին համընկնում։ Ու առանց ավելորդ ժամանակ վատնելու գնացի գլխավոր մուտքով ներս մտնելու։
Օգոստոսին, երբ դեռ 2 ամիս էլ չէր անցել Թումոյից դուրս գալուց, մի անգամ երազիս տեսել էի, թե իբր գնացել եմ Թումո, հասել մուտքի մոտ, իսկ դռները չն բացվում։ Երբ ուրրիշներն էին մոտենում, դուռը բացվում էր, ներս էին մտնում կամ դուրս գալիս, հենց ես էի մոտենում, փակվում էր ու էլ չէր բացվում։ Ահավոր երազ էր։ Ու էդ օրվանից ամեն անգամ էդ դռանը մոտենալիս շունչս պահում եմ, մինչև բարեհաջող ներս մտնելը։
Խոջոյանն էլ էր էսօր հյուր էկել ու ես կրկնակի, եռակի շատ ուրախացա։ Ու իրան տեսնելուց չկարեցա չմտածեմ, թե ինչ իդեալական կլիներ, եթե էն պատահականությունը, որ ինձ ու Դավիթին նույն օրը Թումո էր բերել, Հայկին ու Արմենին էլ բերած լիներ։
Լիքը պայծառ մարդկանց գրկելուց հետո թափառում էի հարթակներում հուսալով որ հեսա ուսանողներից ինչ-որ մեկին կտեսնեմ։ Դավիթին ու քրոջը տեսա, ու գրողը տանի, երբեք մտքովս չէր անցնի, որ իրանց տեսնելուց էսքան կուրախանամ։ Հետո էլի մի էրկուսին։ Բայց մեծամասամբ լրիվ ուրիշ էրեխեք էին։ Կային ոմանք որ ինձ հիշում էին ու ահավոր հաճելի էր հիշված լինելը։
Հետո Դ հարթակում խոսում ենք, Քրիստին հարցնում եմ՝ բա ու՞ր ա Տարոնը։ Ասում ա՝ դուրս ա էկել։ Սիրտս կանգնում ա, ասում եմ՝ ո՞նց չեմ հավատում։ Ասում ա՝ ուղղակի էսօր ա շուտ դուրս էկել ու սիրտս տեղն ա ընկնում, որովհետև Տարոնը ոնց որ Թումոյի Մելկիադեսը լինի։
Վերջում դուրս էկա ու հետևի մուտքի մոտ սպասում էի, որ հերթով բոլորը դուրս գան ու հերթով բոլորին գրկեմ, որ ոչ ոք առանց հաջող անելու չհասցնի գնալ, որովհետև ես դա հիվանդագին ծանր կտանեի։ Հետո գնացի կանգառ։ Սկզբում Մարին էր էնտեղ, հետո Վիկան էկավ։ Ու մենք խոսում էինք։ Ամեն մեկս սպասում էր իր ավտոբուսին, իսկ ես սպասում էի իմանալով, որ չի գա, հաստատ չի գա ու ես պետք ա 2 կանգառ քայլեմ տուն հասնելու համար։ ՈՒ ի՞նչ տարբերություն թե էդ դեպքում, երբ տուն կհասնեմ ու ինչով։ Սկզբում Մարիին ճանապարհեցինք, հետո Վիկային։ Վիկան մի պահ մոռացել էր, որ ես էլ Մասիվում չեմ ապրում ու մենք իրար հետ տուն չենք գնա։ Ասեց՝ վայ, դու էլ չես գալիս ու ավտոբուս բարձրացավ։ Իսկ «վայ, դու էլ չես գալիս»-ը մնաց ականջներիս մեջ։
5 համարի մեջ ամբողջ ճանապարհին ինչ-որ ֆլեշբեքեր էին գալիս ու գնում։ Առաջինը հիշում էի, թե ոնց էինք Ալիաս խաղում 31-ով կամ 52Ա-ով ես, Հայկոն, Արմենը, Մարինեն ու Վիկան տուն գնալու ճանապարհին։ Ոնց էին մարդիկ մի տեասկ նայում մեզ, որովհետև երևի հենց մի տեսակ էինք։ Ու էն անգամը, որ ուղղակի ականջակալներս ձեռքիս մեջ էին, Արմենը ասեց՝ մեր հետ շփվի, էդ հետո կլսես։ Չնայած որ ականջակալները ուղղակի ձեռքումս էին ու ես ոչինչ չէի լսում, բայց հիմա մտածում եմ՝ կարո՞ղ ա ես իրանց հետ քիչ եմ շփվել։ Որովհետև էդ երգերս միշտ հետս են, իսկ իրանք՝ չէ, որովհետև ես երգերիս չեմ կարոտում, իսկ իրանց կարոտում եմ միշտ։
Հետո ամեն օրվա ժողովներն էի հիշել ու որ ես չէի սիրում էդ ժողովները, իսկ հիմա կարոտում եմ։ Եսիմ, երևի ինձանից ա, որովհետև ես հաջողացնում եմ ամեն ինչ կարոտել։
Չեմ ասի, թե Թումոյից դուրս գալը իմ կյանքում բաց տեղ ա թողել։ Չէ, որովհետև իմ ու Թումոյի հարաբերությունները «խզվեցին» ճիշտ ժամանակին։ Ես ուղղակի անսահման, աննկարագրելի շատ կարոտում եմ իրան։ Ես կարոտում եմ էն, որ քոչրումում անկապ նստած էինք, մեկ էլ, ինֆոդեսկից մեկը գալիս ասում էր՝ էրեխեքը ներս են մտել, իսկ հարթակում մարդ չկա։ Ես հիշում եմ, թե ոնց էի ջղայինանում էդ պահին, որովհետև Գոռ/Գայանե ջան, գրողը տանի, դու չես էն մեկը, ով պետք ա ինձ հիշեցնի իմ աշխատանքային պարականությունները, լա՞վ ջան։ Կարոտում եմ հարթակում գոռալը՝ էրեխե՜ք, ով ունի մատիտ, որ էլ չի օգտագործում, մատի՜տ, որ էլ չեք օգտագործում, չէ՞, չկա՞, չունե՞ք․․․ ու էրկու վայրկյան հետո նորից նույն տեքստը։ Ասենք գրողը տանի, դժվար էր մի քիչ ավելի շատ մատիտներ ունենալը։ Հա, ու առաջին դասի ժամանակ էրեխեքին լավ ու վատ ծովահենների ու այլմոլորակայինների մասին պատմելն եմ կարոտում։
Քոչրումի պատերի գրություններն եմ կարոտում, հոտավետ բաներ չուտելու, կեղտոտ սպասք չթողնելու, խոզ չլինելու ու էլի նման բաների մասին։ Բվով լոքերս եմ կարոտում, տեսնես՝ ո՞վ ա հիմա էնտեղ ապրում։ Ու հա, կարոտում եմ էն ժամանակները, երբ էդ լոքերում լիքը չայեր էին ու երբ բացում էի դուռը, դարիչինի հոտը տարածվում էր ամբողջ սենյակում։ Ու չայերս պայծառ մարդկանց հետ կիսելն եմ կարոտում։ Երեքշաբթի օրերը թումո-բանակից հետո կոլա առնելու սրբազան արարողակարգը։ Սեսիայի վերջում մատիտները հավաքելն ու ինֆոդեսկ տանելը։ Բրեյնսթորմինգում չորեքշաբթի օրվա ժողովներից հետո կինոների թրիլերներ նայելն եմ կարոտում։ Գրողը տանի, հեսա Գրինդեվալդը որ հելնի, ի՞նչ սրտով եմ նայելու, եթե Արմենի ու Մարտինի հետ հաջորդ օրը չեմ կարենալու էդ մասին խոսալ։ Մարտինի՝ էրեխեքի վրա ջղայինանալն եմ կարոտել։ Ու թե Համոն ոնց էր ասում՝ 5 ամիս առաջ բեյզքեմփով թասք եմ տվել, էն օրը ես եմ մտել իմ տված թասքը դան տվել, մի քիչ ուշադիր էղեք էլի հո սաղ չպետք ա ասեմ։ Աստված, բա մարդ զուգարանում ծխած էրեխա չունենար, որ գնար գլխին քարոզ կարդար, թե ջահել էրեխա ես․ ի՞նչ ես անում, էդ էրեխեն էլ մի քիչ նվնվար, մի քիչ տզտզար, թե էս անգամ տուն մի զանգեք, ես էլ հավատայի, հետո հաջորդ շաբաթ ավելի վատ բան անելուց բռնվեր ու Համոն ասեր՝ անցած շաբաթ որ իրա ծնողին պետք ա զանգեիր, չես զանգել, ես էլ մի պահ ապուշանայի, հետո ասեի՝ հեսա կզանգեմ։ Գրողը տանի, Նինայի երգերն եմ կարոտում։ Ու թե ոնց էր Լուսոն երգելով քոչրում մտնում։ Արմենի մատիտը բռնելու ձևն եմ կարոտում։ Ու թե ոնց էր Գազազը ձեռքերը վեսթի գրպանները դրած քայլում հարթակում։ Հա, ու կարոտում եմ թե ոնց էին Հայկն ու Արմենը հարմարեցնում հաց ուտելու ժամերը։ Բիատի հարթակներում պարելն եմ կարոտում։ Հա, ու թե ոնց էր Համոն էն դեբիլ փոմփոլիկներով գլխարկը դրած բեդ բիհեյվրների ձևերը անելով քայլում։ Անասելի, անտանելի շատ կարոտում եմ էրեխեքիս, անգամ Անդրանիկին, ով չորեքշաբթի օրն էր գալիս, բեդբիեհյվր էր ու դնում էր էն հռչակավոր փոմփոլիկներով գլխարկից։
Էն պահին, որ պետք ա ասեի՝ կանգառում կպահեք, փետրվարի էն օրը հիշեցի, երբ ես, Արմենն ու Հայկոն 31-ով միասին տուն էինք գնում։ Արմենը ռայկոմում արդեն իջել էր, համարյա Հայկոյի կանգառ էինք հասնում, հարց էի տվել, իսկ ինքը ձգձգում էր պատասխանը։ Ասեց՝ գիտես ի՞նչ․ կյանքում գալիս են պահեր, երբ ուղղակի պետք ա ասես ․․․ կանգառում կպահեք։ Ու իջավ։ Ու հա, կյանքում կան պահեր, երբ պետք ուղղակի ասես՝ կանգառում կպահեք ու իջնես ավտոբուսից ու թքած որ դա գուցե քո կանգառը չի։ Ես ու Թումոն ոնց որ շատ իդեալական սիրածներ լինեինք, որոնց հարաբերությունները գնում էին փլուզման, դե կյանք ա, տենց էլ ա լինում, ուղղակի ես շատ ճիշտ պահի իջա կանգառում։
